"People always ask me
how long it takes to do my hair.
I don't know, I'm never there."

Dolly Parton
Jessica Blogt

Eerste stap naar aanvaarding

11 januari 2016

2007 was dus het jaar dat ik één van de belangrijkste personen in mijn leven moest afgeven. Het was ook het jaar dat mijn relatie met mijn eerste vriendje na bijna 4 jaar stukliep. We hebben er samen mooie jaren van gemaakt, maar we kwamen op een punt dat we beiden een andere richting uit moesten, vooral omdat hij me niet trouw was gebleven. Dat was voor mij heel ingrijpend. De eerste man waar ik mezelf bij durfde zijn, mezelf durfde tonen...die stelde me heel erg teleur.

Plots had ik het gevoel dat ik er helemaal alleen voor stond, was ook bang dat ik nooit meer iemand zou vinden die mij graag kon zien zoals ik was. Ik was onzeker over mezelf en daar moest iets aan veranderen. Hij heeft mij de eerste stap doen zetten, de stap naar aanvaarding. Hij vond me goed zoals ik was, dus waarom zou ik mezelf niet goed genoeg vinden. Het was alleen nog maar zoeken naar een manier om mezelf uit die onzekerheid te helpen.

Eerste stap: mezelf niet meer verbergen voor de wereld, niet veel later stond ik in de Flair en een vriendin overtuigde me om mee te doen met een miss verkiezing. Die verkiezing bood mij de kans om mezelf te tonen. Het ging mij niet om het nastreven van het schoonheidsideaal, want daar was ik allesbehalve mee bezig, was niet echt into make-up enz. Wel wilde ik leren zelfzekerder over te komen, wat assertiever te worden en aandacht besteden aan een goede houding. Het vergde best wel wat energie, meedoen aan die verkiezing, er werd toch wel wat verwacht. Elke week een act de présence, een sponsor zoeken, oefenen op défileren en uiteindelijk de grote show waar elke kandidaat zorgde voor een persoonlijke act. Mijn act was het brengen van 'de naakte waarheid' en nee, het werd geen striptease-act. ;)

Voor de eerste keer vertelde ik voor een volle zaal mijn verhaal. Ik, die altijd zo verlegen was, gooide halverwege mijn verhaal mijn haarwerk gewoon af. Dat leverde me een staande ovatie en heel wat huilende mensen in het publiek op. Dat moment heeft mij veranderd, heeft mij doen inzien dat het niet altijd zo negatief moet zijn, dat zelfs mankementjes positief onthaald kunnen worden. Ik kreeg dan ook de titel: Miss Sympathie voor het publiek en was heel trots op mijn prestatie. Nooit gedacht dat ik dat zou durven. De toon was gezet!