"People always ask me
how long it takes to do my hair.
I don't know, I'm never there."

Dolly Parton
Jessica Blogt

Eerste vriendje vs Alopecia

19 januari 2016

Eerder al een kleine wijziging in mijn plannen gedaan, dat konden jullie al volgen. Ik wilde graag mijn verhaal helemaal met jullie delen, maar door de reacties van betrokken personen die wat té negatief naar voor kwamen, heb ik besloten om een selectie te maken. En dat wil niet zeggen dat ik mijn volledige verhaal niet naar buiten zou brengen, tijd brengt raad! ;) Vertelde ik jullie al over mijn eerste vriendje en hoe hij met mijn alopecia omging?
 

Toen mijn eerste vriendje en ik elkaar leerden kennen, zweeg ik in alle talen over mijn aandoening. Dat hij niet zag wat voor een lelijk beest ik op mijn hoofd had staan, verweet ik maar aan het feit dat hij misschien niet goed zag. Dat was best wel moeilijk, verbergen dat je een haarwerk draagt. Ik wilde het absoluut niet vertellen en leefde in de illusie dat ik dat wel zou volhouden. Op een keer gaf hij mij een stevige zoen waarbij hij mijn haar vastgreep. Ik voelde hoe mijn haarwerk van mijn hoofd afgleed en als reactie daarvan, duwde ik hem 'gepassioneerd' de zetel in, kuste ik hem hevig terwijl ik mijn haarwerk weer recht trok. Hij merkte er niets van...

Op een avond zaten we samen in de zetel en begon hij mijn haar te strelen. Op dat moment greep mijn moeder in en begon ze uit het niets te vertellen wat er aan de hand was. Ik voelde me gepasseerd, want ze deed dat zonder overleggen en ok, het kon zo niet verder, maar toch... Ik liep huilend naar mijn slaapkamer denkend dat hij mij niet meer zou willen en mij zou verlaten. Een tijdje later kwam hij mijn slaapkamer binnen, probeerde met me te praten, maar ik was zo over mijn toeren dat het enige wat hij kon doen mij vastpakken was.

En dat deed hij, hij nam me vast en zei dat het allemaal wel ok was, we zouden er samen wel uitgeraken. Toen hij het wist, is hij me blijven steunen, want hij zag me graag zoals ik was. Al kon hij soms ook best wel eens lelijk uit de hoek komen en dan had hij het over vrouwen met blonde krullen, zich niet bewust van hoe onzeker hij mij daar mee maakte. Andere momenten was hij de ideale boyfriend en vertelde hij mij hoe mooi ik wel niet was, hoe graag hij mijn bolletje zag.

Zowel mijn alopecia als mijn thuissituatie, ik woonde die eerste jaren van onze relatie bij mijn moeder, hebben onze relatie zwaar onder druk gezet. Het duurde een jaar vooraleer ik mijn haarwerk uitdeed als we samen sliepen en nog langer vooraleer ik het in zijn bijzijn uitdeed. Gelukkig had hij veel geduld. Onze relatie is dan ook niet stukgelopen omwille van deze issues. Bij hem kon ik echt 'thuis' komen. Als ik bij hem was, trok hij zelf mijn haarwerk wel af. "Veel beter zo, dat bolletje", zei hij dan. Het is niet blijven duren, maar dat neemt niet weg dat hij de persoon is geweest die mij richting aanvaarding geduwd heeft en daar ben ik hem nog steeds erg dankbaar voor!