"People always ask me
how long it takes to do my hair.
I don't know, I'm never there."

Dolly Parton
Jessica Blogt

Hup, naar het middelbaar!

21 januari 2016

Toen ik mijn haar verloor, zat ik in het zesde leerjaar, klaar om naar het middelbaar te gaan. Ik was een rustig kind, zo zie ik mezelf toch als ik terugkijk naar mijn kindertijd. Een braaf, rustig kind, een echt engeltje... :) Of mijn ouders daar ook zo over dachten, daar moet ik mij nog eens verder over informeren.

Bij de overgang naar het middelbaar werd ik onzeker en teruggetrokken. Daardoor hoorde ik er natuurlijk niet bij. En omdat ik voelde dat ik er niet bij hoorde, kroop ik nog meer in mijn schulp. Kinderen, en volwassenen trouwens ook, kunnen heel gemeen zijn. Sommigen deden nog niet eens de moeite om het 'discreet' achter mijn rug te doen. Van "Kijk, daar is die met die pruik" tot het naroepen op straat van "kale". Er waren er zelfs die zich niet geneerden om mijn hoedje of haarwerk van mijn hoofd te trekken.

De middelbare school was voor mij een echte hel. Ik had niet zoveel vrienden. Ik hoorde er gewoon niet bij, zo simpel was het. Zelfs de zogenaamde vrienden die ik had, lieten mij regelmatig links liggen en haalden kinderachtige dingen uit. Dan spraken we af om 's middags ergens te gaan eten, maar als ik er dan aankwam zaten ze daar niet. Ze haalden spullen uit mijn boekentas, plakten kauwgom aan mijn spullen.

Toen we op schooluitstap naar Praag gingen, mocht ik ineens niet meer met hen op de hotelkamer. Ik ben toen in een hoekje gekropen en ben gewoon beginnen huilen. Gelukkig waren er wel klasgenoten die het voor mij opnamen en mij voorstelden bij hen op de kamer te slapen. Ik heb me samen met hen dan ook proberen te amuseren en er een leuke uitstap van proberen te maken.

Op school werd er ook gewoon met mij gelachen. Het feit dat ik een haarwerk droeg, en ja, het was wel een lelijk haarwerk, was blijkbaar lachwekkend. Of ik er nu bijstond of niet, dat maakte de pesters niet veel uit. Je kan je wel voorstellen dat ik enorm blij was toen het einde van het schooljaar er was na dat zesde middelbaar. Eindelijk kon ik dat hoofdstuk afsluiten en zou ik al die mensen nooit meer moeten zien! Hoera!

Ze zullen er waarschijnlijk wel spijt van hebben en ik heb ze al lang vergeven. Alleen wil dat niet zeggen dat ik het ben vergeten, want dat gevoel dat zij mij gegeven hebben op dat moment, draag ik mijn hele leven met me mee...