"I think the most important thing
a woman can have - next to talent,
of course - is her hairdresser."

Joan Crawford
Jessica Blogt

Op ieder potje past een deksel?

31 januari 2016

Ik ging door met mijn leven, recht vooruit! Ik maakte mijn studies af, vond werk, ging alleen wonen, kocht een huis in een supergezellige buurt! En dat deed ik allemaal alleen, dankzij de steun van mijn vrienden en familie. Er is (nog) geen man in mijn leven. Dat is nog een klein hekelpuntje.

Op dat vlak blijf ik toch nog wat onzeker. Sinds die relatie met mijn eerste vriendje is er niets meer zo langdurig geweest.  Ik probeer er maar van uit te gaan dat niet alle mannen oppervlakkig zijn en dat er ergens op deze aardbol wel iemand zal rondlopen die voor mij gemaakt is. Al hoop ik wel niet dat het aan de andere kant van de wereld is, want sinds ik een huisje kocht is het er nog niet van gekomen om op vakantie te gaan!

Als ik wegga zonder haarwerk, krijg ik wel bekijks, maar dat is eerder het nieuwsgierige aspect dat de mannen tonen. Want oh ja, mannen zijn ook nieuwsgierige wezentjes. Als ik die mannen achteraf dan tegenkom en ik heb mijn haarwerk op, kijken ze ineens heel anders naar mij. En daar heb ik het moeilijk mee. Ik ben en blijf Jessica, met of zonder haarwerk. Te nemen of te laten.

Ik weet dat het gek moet zijn om een relatie te beginnen met een kale vrouw, dat is nu eenmaal niet iets alledaags. Maar wat een voordelen zijn daar aan verbonden! Nooit haren in je neus als je naast mekaar in bed ligt en je hebt inspraak bij het kiezen van een nieuw haarwerk. Heb je eerder zin in een brunette, blondje of een vurige rosse? Alles is mogelijk!

Ik leerde de afgelopen jaren veel leuke mensen kennen, maar durfde de stap niet zetten om een man te zeggen dat ik hem leuk vond en als ik dan toch eindelijk al mijn moed bijeen gesprokkeld had... had hij al lang iemand anders gevonden of was het niet wederzijds. Al zo lang heb ik de boot afgehouden, gewoon niet meer geprobeerd om interesse te tonen in een man op die manier, laat staan om er samen met iemand iets van te maken. Dat is misschien niet de meest verstandigste houding, maar het levert me alvast geen gebroken hart op.

En toch voel ik dat het tijd wordt, tijd dat die muur rondom mij naar beneden gehaald wordt... Ben benieuwd welke man zich daar aan durft wagen, want hoe je het ook draait of keert, ik kom met heel wat bagage, maar dat wil niet zeggen dat die bagage mijn toekomst op een negatieve manier zal beïnvloeden, integendeel, het heeft me enorm sterk gemaakt. Ik ben geen zielig kneusje dat heel de tijd over haar eigen problemen vertelt en bij de pakken blijft zitten.

Iedereen zegt dat het wel zal komen en vaak hoor ik die cliché zinnetjes: 'genoeg vissen in de zee' en 'op ieder potje past een dekseltje'. Ach, ik ben het ondertussen wel gewoon, dat mannen gewoon weinig interesse in mij hebben. Misschien was het nemen van een kat dan toch niet zo'n slecht idee. :)

Wat komt, dat komt, denk ik dan zo... Maar soms wil ik gewoon zo graag iemand waar ik 's avond bij in de zetel kan kruipen onder een dekentje, iemand die zegt dat hij me graag ziet en vooral iemand die me kan accepteren om wie ik ben en die verder kan kijken dan de uiterlijke vertoning die ik soms opvoer. Ja, geloof het of niet, ook ik voel me soms al eens een dagje minder en dan zet ik ook een masker op. Net zoals iedereen...